Dorapunk Doraemonclub wallpaper cartoon download,โหลดการ์ตูน,โหลดเพลง,โหลดหนัง,โหลดเกมส์

Doraemonclub2007@hotmail.com


    ~การเดินทาง...ของ "แม่" คนหนึ่ง น่าสงสารที่สุด‏~

    Share
    avatar
    Dorapunk@zoi7
    Administrator
    Administrator

    จำนวนข้อความ : 75
    Location : www.dorapunk.co.nr
    Registration date : 03/02/2009

    ~การเดินทาง...ของ "แม่" คนหนึ่ง น่าสงสารที่สุด‏~

    ตั้งหัวข้อ by Dorapunk@zoi7 on Fri Feb 06, 2009 7:48 pm

    พบกับเรื่องราวของ' ผู้เป็นแม่' ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
    ในวันที่สามของการไปปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี

    สมมุติว่าแกชื่อว่า... ' ป้าใจ' ก็แล้วกันนะคะ
    ฉันได้รู้จักกับแกก็เพราะว่า...
    เจ้าหน้าที่ให้ฉันย้ายข้าวของออกจากโรงเรือนที่นอนมาแล้วสองคืน ไปหาที่นอนใหม่
    เพราะว่าจะมีคณะของทหาร (ไม่รู้มาจากหน่วยไหน) ประมาณ 300 นาย
    ถูกส่งมาฝึกปฏิบัติกรรมฐานในบ่ายวันนั้น
    ฉันหอบของเดินมาที่โรงเรือนใกล้ ๆ กัน เปิดประตูเข้าไป มองเห็นที่ว่างอยู่ จึงตรงปรี่ไปที่นั่นทันที
    และตรงนั้น มีป้าใจ กำลังนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่
    แรก ๆ ฉันออกจะไม่ไว้ใจป้าแกนัก เพราะแกบอกว่า แกเป็นคนร่อนเร่
    ร่อนเร่ไปตามวัดต่าง ๆ ไปอาศัยข้าววัดกิน อาศัยที่วัดนอน...
    ออกจากวัดนั้น ไปวัดนี้ ไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย...
    ใครบอกที่วัดไหนมีคนไปเยอะ แกก็จะไปวัดนั้น เพราะนั่นหมายความว่า...
    แกจะมีข้าวกินพออิ่มรอดไปวัน ๆ แน่นอน
    ยามฉันนอน ฉันก็จะระวังตัว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวไป
    โทรศัพท์ก็ไม่ได้พกไป จะมีก็แค่สร้อยทองที่คล้องอยู่กับคอ เส้นก็ไม่ใหญ่นัก
    สตางค์ที่พกไปพอทำบุญ และใช้หนี้สงฆ์ กับซื้อหนังสือของหลวงพ่อกลับบ้าน
    อีกวันถัดมา แกก็มาบอกลา ว่าจะกลับแล้ว จะติดรถไปกับเพื่อนใหม่ ที่แกมารู้จักที่นี่
    แกเปลี่ยนจากชุดขาว เป็นชุดธรรมดาเรียบร้อย รอติดรถเพื่อนแกจะไปลงแถว ๆ ลาดพร้าว
    คืนวันนั้น ฉันยังเจอแกใส่ชุดขาวอีกครั้ง นอนเอามือก่ายหน้าผากเหมือนเดิน
    ฉันไม่ได้ถาม หรือซักไซร้ไล่เรียงอะไรแก แต่กลับรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก
    พลันคิดต่อตัวเองว่าในใจว่า...
    ทรัพย์สินของฉันเมีเพียงแค่นี้...ฉันก็ยังทำหวงไปได้ ทำให้จิตใจตัวเองกังวลไปเปล่า ๆ
    ดูป้าแกไม่ใช่คนมือไว หรือคน 'ขี้ขอ' เลยสักนิด ฉันไม่เคยเห็นแกขอเงินใครสักคนเลย
    รุ่งเช้า หลังจากทำวัตรเช้า และทานอาหารเช้าเสร็จ
    ฉันจึงนั่งคุยกับป้าใจอย่างเป็นทางการครั้งแรก
    ' ป้าเป็นคนที่ไหนเหรอคะ'
    ' ป้าเป็นคนเพชรบูรณ์จ้ะ'
    ' ป้าไม่มีลูกบ้างเหรอคะ'
    ' ป้ามีลูกสามคน สองคนน่ะเป็นผู้ชาย โตกันหมดแล้ว คนเล็กเป็นลูกสาว ป้ายกให้คนขับรถตู้ที่รู้จักกันตั้งแต่แปดขวบ'
    ' แล้วทำไมป้าไม่ไปอยู่กับลูกชายล่ะคะ ทำไมป้าต้องมาร่อนเร่อย่างนี้ด้วย'
    ป้าเงียบไปพักหนึ่ง นั่งชันเข่า แล้วกอดเข่าเอาไว้ เหมือนจะหาหลักยึดร่างกายแกเอาไว้
    กันมันสั่นไหวโยกไปตามแรงสะอื้น ที่แกพยายามปกปิดฉัน ด้วยการหันหน้าไปทางอื่น
    ' ป้าไปหามันแล้ว มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย มันบอกว่าเพิ่งโดนไล่ออกจากยามมา ลูกป้าตนนี้มันทำงานไม่ทนร้อก'
    ' แปลว่าเค้ากำลังตกงานเหรอคะป้า'
    ' มันได้งานใหม่แล้ว เป็นยามอยู่แถวรังสิต แต่มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย เพราะมันเพิ่งทำงาน มันบอกมันไม่มีปัญญาเลี้ยงป้าน่ะ'
    ' ดูป้าก็ไม่ใช่คนกินจุซักหน่อยเนาะ แล้วลูกชายป้าอีกคนล่ะ'
    ' คนนั้นน่ะ มันทำให้ป้าต้องมาร่อนเร่อยู่อย่างนี้ไงล่ะหนู'
    ' อ้าว...ทำไมเหรอคะ'
    ' ก็มันน่ะไปหุ้นกะผู้หญิง แล้วผู้หญิงเค้าโกงไปหมดเลย มันก็เลยกลับมาอยู่บ้าน กลับมาก็ไม่ทำอะไรหรอก หาเรื่องทะเลาะกับญาติคนโน้นคนนี้เค้าไปทั่ว ทะเลาะกันจนเค้าตัดไฟบ้านป้าเลย ป้าขอต่อพ่วงไฟจากบ้านเค้ามาน่ะ'
    ' ทะเลาะกันรุนแรงเลยสิคะ'
    ' ฮื่อ พอเค้าตัดไฟ ไอ้ลูกป้าก็หนีหายไปอยู่ที่อื่น พอมันไปแล้ว ญาติ ๆ ก็มายืนด่าป้าปาว ๆ ที่หน้าบ้านทุกวัน ว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ป้าก็อับอายเค้า แถมมืดลงก็มองอะไรไม่เห็น เพราะเค้าตัดไฟ ป้าก็เลยต้องออกมาร่อนเร่อย่างนี้แหละหนู มันคงเป็นกรรมเวรของป้าเอง ป้าเลี้ยงพวกมันมาตั้งแต่เกิด ไปทำงานก่อสร้างที่ไหน ๆ ก็ต้องหอบกระเตงมันไป ป้ากินอย่างอด ๆ อยาก ๆ เพราะต้องหาให้มันกินจนอิ่มก่อน หาเงินส่งเสียให้พวกมันเรียนจนจบม. 3 พอมันโตทำงานกันได้ ป้าก็ยังต้องอด ๆ อยาก ๆ เหมือนเดิม ไม่รู้นะ ว่าป้าทำกรรมทำเวรอะไรมา'
    ฟังถึงตรงนี้ กลับเป็นฉันเองที่ต้องแอบเบือนหน้าหนีแก เช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นทางป้อย ๆ ด้วยความสงสาร
    เออหนอ...โลกนี้ช่างขาดความยุติธรรมเสียจริง ๆ ทีกับฉันที่อยากจะเลี้ยงดูพ่อใจแทบขาด
    สวรรค์ก็แกล้งเอาลมหายใจพ่อของฉันไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น
    แต่กับป้าคนนี้ สวรรค์กลับปล่อยให้แกมีลมหายใจอยู่อย่างทุกข์ทน
    ทำไมลูก ๆ ของป้าจึงกลับไม่เหลียวแลเลยสักนิด...
    ทำไมพวกเค้าไม่ยินดีกับ โอกาส ที่ได้...โอกาสที่ฉัน หรือใครอีกหลาย ๆ คนต้องการที่จะได้รับ
    ทำไมพวกเค้าปฏิเสธ โชคดี ที่พวกเค้ากำลังได้รับ..โชคดี ที่ฉัน หรือใครอีกหลาย ๆ คนก็วาดหวัง
    ' แล้วป้าจะไปไหนต่อจ๊ะ'
    ' จริง ๆ ป้าก็อยากทำงาน แต่ไปที่ไหน ๆ เค้าก็ไม่รับ บอกว่าป้าแก่แล้ว
    พอดีเพื่อนคนเมื่อวานที่ป้าจะกลับด้วยน่ะ เค้าให้ที่อยู่ไว้ ให้ป้าไปสมัครเป็นแม่บ้านที่ปั๊มน้ำมันเพื่อนเค้าน่ะ'
    ' ดีจัง แล้วป้าจะไปยังไงล่ะคะ'
    ' พอดีเมื่อวาน รถเค้าเต็ม วันนี้สาย ๆ ป้าว่าจะออกไปนั่งรถเมล์ไปกรุงเทพน่ะ'
    ' แล้วป้าไปถูกเหรอคะ'
    ' ป้าไปมาหมดทั่วประเทศแล้ว ไปไม่ยากร้อก แค่ลาดพร้าว 85 เอง'
    ' ฮ่ะ ๆ ป้าเก่งกว่าหนูอีกนะเนี่ย หนูยังไปกรุงเทพไม่ค่อยถูกเลย'
    ป้าแกส่งเสียงหัวเราะตามฉันพร้อมพูดว่า...
    ' ถ้าหนูอยากไปไหนบอกป้านะ เดี๋ยวป้าจะพาไป'
    ฉันเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ จะแปดโมงแล้ว ถึงเวลาปฏิบัติกรรมฐานอีกแล้ว
    ฉันจึงขอตัว ก่อนจากกัน ฉันหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนรูดซิบกระเป๋าใบเล็กที่คล้องคออยู่ ที่แสนจะหวงนักหวงหนาเมื่อคืนก่อน ฉันควักเงินออกมาแล้วยัดใส่มือแก พร้อมพูดว่า
    ' หนูช่วยป้าพอค่าเดินทาง กับค่าอาหารได้แค่สองวันนะจ๊ะ'
    ป้าใจแกยกมือท่วมหัว ปากก็พร่ำคำขอบคุณคำอวยพรต่าง ๆ นา
    ฉันมองเห็นใบหน้าป้าที่เปี่ยมสุข...ก่อนฉันหันหลังเดินจากป้าใจมา พร้อมน้ำตาที่เอ่อท่วมท้น...
    เงินเพียงน้อยนิด สร้างสุขให้ป้าได้ขนาดนี้เชียวหรือ
    แล้วป้าเค้าจะได้งานทำหรือเปล่านะ หากไม่ได้งานทำเพราะเหตุผลเดิม ๆ
    ป้าใจแกก็ต้องเดินทางร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม...
    ชีวิตแก จะต้องเดินทางต่อไปอีกยาวไกลแค่ไหนนะ...
    ฉันขอภาวนา ให้ลูก ๆ ของป้าสักคน หยุดการเดินทางของ 'แม่' ของเขาด้วยการเลี้ยงดูด้วยเถอะ
    แกต้องการแค่ที่นอน และอาหารเพียงสามมื้อที่ไม่ต้องซื้อหามาด้วยราคาแพง ๆ ...แค่นั้นเอง
    avatar
    Dorapunk@zoi7
    Administrator
    Administrator

    จำนวนข้อความ : 75
    Location : www.dorapunk.co.nr
    Registration date : 03/02/2009

    Re: ~การเดินทาง...ของ "แม่" คนหนึ่ง น่าสงสารที่สุด‏~

    ตั้งหัวข้อ by Dorapunk@zoi7 on Fri Feb 06, 2009 7:49 pm

    ยามเด็กแม่อุ้มชู...เลี้ยงดูเจ้า
    แม่ต้องเฝ้ายามเจ้าป่วย ร้องไห้จ้า
    ต้องแบกหาม จนบ่าทรุดเลี้ยงเจ้ามา
    ทั้งการศึกษาให้แก่เจ้า...อย่างลำเค็ญ
    แม่เพียงหวังเห็นเจ้าได้เติบใหญ่
    พร้อมกับใจรักแม่ ที่ยากเข็น
    ไม่เคยขอสิ่งใดเกินจำเป็น
    เพียงทำเช่นแม่เคยทำ...กับเจ้ามา
    ลูกหลายคนแม่เลี้ยงเจ้ามาได้
    แม่คนเดียวไฉน...จึงปล่อยลำบากหนา
    ต้องเร่ร่อนนอนวัดพลัดถิ่นมา
    กินน้ำตาต่างข้าวไปวัน..วัน
    แลกข้าวแม่แต่ละมื้อ...กับบุหรี่ได้ใหมเล่า
    ที่เจ้าเฝ้าเผาพ่นเพลินอย่างสุขสันต์
    แลกที่ซุกหัวนอนให้แม่..กับน้ำจันท์
    ขอแลกมันกับค่าน้ำนมแม่...ได้ใหมเอย
    เพียงแค่นี้...ทำไมทำให้แม่ตัวเองไม่ได้นะ ( ถึงกับน้ำตาไหลเลย...คิดถึงแม่จังเลย )

      เวลาขณะนี้ Tue Nov 21, 2017 11:11 am